Deel dit bericht

Fietsvakantie Toscane: Tussen kunst & fiets

Het is eind juni en de vakantie staat voor de deur, heerlijk. Hieraan voorafgaand natuurlijk de gebruikelijke zoektocht naar een geschikte regio, stad, appartement. Enkel als je alleen gaat is dit zo gepiept, want met elke extra reisgezel lijken er exponentieel meer eisen en wensen bij te komen. In mijn geval bestond het reisgezelschap uit drie, waaronder mijn vrouw en ik. Ook bij een klein gezelschap kunnen de eisen en wensen ver uit elkaar liggen. Over de regio waren we het snel eens, Toscane was een een lang begeerde bestemming, maar daarmee waren we er nog lang niet. Want welke stad en welk appartement moest het worden? Hoe ver is het lopen naar het strand? Hoever is het centrum van de stad? Hoe vaak worden de handdoeken vervangen? Who cares!? Naar mijn mening allemaal bijzaken. Als (amateur) triathleet denk ik toch direct aan andere dingen. Is er een 50 meter zwembad? Zo niet, 25 meter dan op zijn minst? Kun je er hardlopen in de schaduw van een bos? En natuurlijk een van de belangrijkste punten: zijn er mooie fietsroutes, beklimmingen, Strava-segmenten om je op stuk te bijten? Want voor wie zich nog afvroeg wie de derde reisgenoot was: de fiets natuurlijk!

Om hoop te geven aan iedereen die in hetzelfde schuitje zit, een compromis vinden ondanks de verschillende eisenpakketten is in Toscane goed mogelijk! Want wat een mooi deel van Italië is dat toch. De bestemming was uiteindelijk Tirrenia, wat tussen Livorno en Pisa ligt, zo’n 1300 kilometer rijden van Utrecht. Onbelangrijke dingen als mooie cultuur, schitterende stadjes en natuurlijk het strand zijn binnen handbereik om het reisgezelschap tevreden te houden. Ook voor de fietsliefhebbers is het echter perfect. Mooi weer, mooie wegen en afwisselend landschap. Je kunt er zowel rustig uit fietsen over mooie vlakke wegen, maar ook de klimmers komen aan hun trekken. Niet voor niets is de omgeving als jaren lang een populair trainingsgebied voor profs als Thomas Dekker, Taylor Phinney en Alessandro Petacchi. Tussen Lucca en Pisa ligt namelijk de Monte Serra, een berg van bijna 1000 meter hoog die je van drie kanten kunt beklimmen.

De zuid-oost zijde van de Monte Serra loopt over mooie groene wegen naar boven.

De Monte Serra stond dan ook centraal tijdens de twee fietstochten die ik heb gemaakt. Thuis zijn er twee routes in de Mio Cyclo 505 voorgeprogrammeerd. De eerste tocht zou net boven de 100 kilometer uitkomen met twee keer de beklimming van de Monte Serra. De snelste weg naar de berg vanuit Tirrenia leidt door het centrum van Pisa. Niet de meest rustige fietsroute, maar zeker geen straf om te rijden. Het verkeer is redelijk druk, ik reed dan ook door de ochtendspits. Gevaarlijke moment heb ik echter niet een keer meegemaakt, omdat het verkeer goed rekening houdt met fietsers. Je kunt tevens tijdens het fietsen al wat cultuur opsnuiven. Eenmaal door Pisa fiets je via mooie brede, niet al te drukke wegen richting Calci. Vanuit Calci rijdt je de zuidoostelijke kant van de berg op. Nog binnen de stadsgrenzen van Calci, rijdend over een smalle weg tussen de huizen, wordt je getrakteerd op het eerste steile stuk. De zuid-oost zijde is een erg mooie klim met mooie lopende stukken afgewisseld door vals platte delen waar je even op adem kan komen. Het gemiddelde stijgingspercentage bedraagt volgens het Strava-segment 7.0% over 10.3 kilometer. Door de vlakkere stukken, heb je ook stukken van boven de 10%. Regelmatig even op de pedalen staan dus om geen snelheid te verliezen. Erg regelmatig voelt de klim daardoor niet, maar de beklimming is voor iedereen goed te doen. Bovenop de top kun je rechtdoor steken om de laatste 1,5 kilometer naar het zendstation te fietsen. Een echte toevoeging vond ik dit niet, dus ik raad aan links af te slaan en zo aan de noordzijde af te dalen. Helemaal beneden kom je in Colle di Compito. Zorg dat je helemaal tot de SS439 afdaalt, want daar begint het Strava-segment van de beklimming van de noordzijde. Volgens Strava wederom gemiddeld 7.0% aan 10,9 kilometer. De noordzijde viel mij echter veel zwaarder dan de zuid-oostzijde. De eerste beklimming had de benen al wat gepijnigd, waardoor het tempo op de langere en steilere stukken (vergeleken met de zuid-oostzijde) wat terugzakt. Ook het asfalt is wat minder mooi, wat het klimmen moeilijker maakt. De enorme hitte, het was inmiddels 35 graden, was echter de voornaamste reden dat de beklimming zwaar maakte. Mijn benen en voeten brandde van de hitte en de inspanning en wanhopig probeerde ik elk stukje schaduw op te zoeken. Gelukkig zijn langs de weg enkele “ravitailleringspunten” aanwezig waar het naar beneden stromende bergwater door een gootje wordt geleid en zo een soort continue stromende kraan vormt. Je ziet hier regelmatig een Italiaan zijn auto volladen met grote hoeveelheden vers gevulde literflessen met water. Ook ik heb minstens 6 bidons gevuld waarvan het meerendeel over mijn hoofd en lichaam belandde. De verkoeling is echter telkens van korte duur, want de zon brandde onophoudelijk fel. Met enig ongenoegen zag ik een kilometer onder de top een andere fietser in rap tempo naderen. Zo langzaam reed ik toch ook weer niet? Nog maar even versnellen om in ieder geval eerder boven te zijn, maar al gauw ontplofte de benen. Tot mijn ontzetting zag ik 500 meter onder de top een blonde paardenstaart voorbij dansen. De tot in de puntjes gesoigneerde dame leek met het grootste gemak haar weg naar boven te vinden. Voorbij gereden worden is nooit leuk, maar door een dame ingehaald worden alsof je stil staat… auw, dat is slecht voor je ego. Haar ontspannen, koel uitgesproken “buongiorno” maakte het niet beter. Het bereiken van de top voelde dan ook als een verlossing en tijdens de verkoelende afdaling richting Calci kon zowel lichaam als geest weer wat herstellen. De terugweg liep via een meer zuidelijke route en na 4,5 uur was ik weer in Tirennia.

De route en het hoogteprofiel van de eerste tocht over de Monte Serra. Bij de tweede toch werd afgedaald richting Buti (blauwe route) en over Pisa teruggereden naar Tirrenia (route van de heenweg). Zoals je op de Strava-route kunt zien, zijn er genoeg segmenten om een tijd neer te zetten!

Bij de tweede tocht stond wederom de beklimming vanuit Calci op het programma. De temperatuur was wat lager en dus was het doel de klimtijd van de eerste tocht te verbeteren. Je merkt dat je even moet wennen aan het fietsen in de bergen, want de klim voelde veel makkelijker dan de eerste keer. Dit resulteerde dan ook in een verbetering van mijn Strava-tijd met ruim een minuut! De top werd nu echter niet helemaal bereikt, want een stukje onder de top kun je rechtsaf slaan en afdalen richting Buti. Vanuit Buti beklim je de oostzijde, de derde zijde. Deze klim heeft volgens het Strava-segment een gemiddeld stijgingspercentage van 6,8% over 7,6 kilometer. Naar mijn mening is deze zijde van de berg het meest makkelijk te beklimmen. Het stijgingspercentage schommelt continue tussen de 6 en 8 procent en de steile stukken zoals bij de noord- en zuid-oostzijde ontbreken. Veel gelijkmatiger dus. Op de top daalde ik weer af richting Calci om via Pisa richting Tirennia te fietsen. Al met al een mooie afsluitende rit, waarbij ik het “klimgevoel” en klimplezier toch weer terug kreeg, wat ik niet had verwacht na de lichamelijke en mentale dreun van de mysterieuze dame.

De noordzijde is minder beschut en de zon heeft vrij spel. Dit maakt de beklimming bij warm weer extra zwaar.

Wil je naar Italië op vakantie en wil je ook mooi kunnen fietsen dan is de omgeving van Lucca en Pisa een goede keus. Ook voor het niet fietsende reisgezelschap is het een mooie omgeving. Genoeg mooie stadjes om te bezichtigen en door de imposante geschiedenis die de regio heeft door grootheden als Michelangelo, Leonardo da Vinci en Galileo Galilei zijn er genoeg mogelijkheden om je culturele kennis te verbreden, zeker als je Firenze (Florence) een bezoek brengt. Elke dag opnieuw is het daarom kiezen tussen kunst & fiets. Voor mij zeker een regio waar ik nog eens wil terugkeren. Al is het alleen al om mijn Strava-tijden te verbeteren!!!

Bijna boven heb je een schitterend uitzicht op de regio Pisa en kun je de zee zien liggen.

Vergeet niet een bezoek te brengen aan Firenze (Florence), een van de mooiste steden van Europa.

Deel dit bericht

Wat vind je van dit blog artikel?

Laurens van Outheusden

Laurens van Outheusden

Ik combineer het vaderschap met triathlon, waarbij de focus ligt op afstanden tot en met de halve triathlonafstand. Op de weg rijd ik op een Giant Propel Advanced of een Cortina met Yepp voorzitje ;-) en in het bos op een Trek X-Caliber 9. Bij Mantel ben ik werkzaam als projectmanager.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten


Meest gelezen